kaewwieのにっき！

เหะๆ

เรื่องราวของวันนี้....

บ้าบอดี...หลังจากที่ได้รู้ความจริงทุกอย่าง

จะบอกว่าที่มานั่งจะเป็นจะตายอยู่สองวัน...

โง่มากเลยแก้ววววววววววว

-*-

ที่แท้ก็เรื่องไม่เป็นเรื่องดีๆนี่เอง

อยากจะพูดว่า "ช่างมันเถอะ" แต่เหมือนจะเป็นการไม่ควร..

ก็บอกไว้ให้รู้ละกันว่าเราอะ ใจเย็นแล้ว แม้จะยังแอบน้อยใจอยู่นิดๆก็ตาม...

สถานการณ์แบบนี้คงไม่มีใครง้อสินะ เฮ้อ...

สุดท้ายก็ต้องพูดอะนะ

เรื่องนี้....

"ช่างมันเหอะ"

*******************************

เอ้าๆๆ เข้าเรื่องได้แล้ว

วันนี้จะไม่อัพเรื่องเครียดๆ

แก้ววี่จะเล่านิทานให้ฟัง

คำชี้แจง...คิดออกเป็นเรื่องเป็นราว(เป็นตุเป็นตะ)ตอนกำลังเพ้อๆอยู่
แบบว่านั่งจมๆลอยๆแล้วคิดได้ อะไรทำนองนั้น... ทุกคนอ่านแล้วคงปลงกับเราเฮ้อเพื่อนกรูอะไรทำนองนั้นน่ะ 555555++

ยังไงมันก็เป็นแค่นิทานนะอย่างไปเอาอะไรกับมันมากล่ะ

คำเตือน...ห้ามมาอ้วกแถวนี้
กรุณากลับไปอ้วกในบล็อกตัวเองแล้วเราจะตามไปติดตามผลทีหลังจ้ะ

กาลครั้งหนึ่งมิช้ามินานมานี้...
ณ ปราสาทใหญ่สีเงินที่อยู่ใจกลางเมือง
ยังมีเจ้าชายรูปงามองค์หนึ่งปกครองปราสาทแห่งนี้อยู่
เจ้าชายเป็นคนอ่อนโยนและใจดีมากๆจึงเป็นที่รักและชื่นชอบของประชาชนทุกคน
ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหมาน้อยที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้นเช่นกัน...

หมาน้อยตัวนี้ไม่เหมือนหมาตัวอื่นๆ
เจ้าหมาตัวนี้มีจุดเด่นอยู่ที่ตากลมโตสีน้ำตาล
กับโบว์สีแดงอันใหญ่ที่จะต้องผูกอยู่ที่คอของเจ้าหมาเสมอๆ

วันหนึ่งเจ้าชายเสด็จมาเดินเล่นในเมือง
บรรยากาศขอย่านการค้าในเมืองที่กำลังคึกคัก
เหล่าพ่อค้าแม่ค้าเอ่ยทักทายกับเจ้าชายอย่างอารมณ์ดี

ในตอนนั้นเองที่ไม่มีใครรู้สายตาของเจ้าหมาน้อยก็จับจ้องอยู่ที่เจ้าชายโดยตลอด
เดินตามต้อยๆ แต่เจ้าชายก็ไม่สังเกตเห็นแม้แต่น้อย
หมาน้อยตัวนั้นได้แต่นั่งมองก่อนจะพูดให้กำลังใจกับตัวเองว่า

"ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร ได้แค่มองก็โชคดีพอแล้วนะเรา"

เจ้าหมาถอดใจแล้วเดินกลับไปยังที่อยู่ของตัวเองเสียดื้อๆ
ไม่คิดจะเดินตาม เดินเข้าไปเล่นด้วยเหมือนกับคนอื่นๆ
ไม่คิดจะทำให้เจ้าชายหันมามอง

หลังจากนั้นเจ้าหมาก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างปกติดี
วิ่งเล่นไปมาในเมือง เป็นเพื่อนเล่นที่ดีของชาวเมืองและเด็กๆ
ไม่เคยนึกถึงเจ้าชายอีกเลย เพราะรู้สึกว่าเหมือนจะ"ไกลเกินเอื้อม"

จนกระทั่งวันหนึ่งที่เจ้าหมาน้อยหลีกหนีความวุ่นวายในเมืองออกมาอยู่ที่ชานเมือง
เจ้าหมาน้อยนั่งมองน้ำเย็นๆในลำธารไหลไปอย่างไม่มีวันย้อนกลับ
เจ้าหมาน้อยนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่าเวลาหมุนผ่านไปนานแค่ไหน

ทันใดนั้นเองหมาน้อยก็รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง
คนที่เจ้าหมาน้อยหันไปเห็นก็คือเจ้าชายนั่นเอง
ทว่าไม่เหมือนเจ้าชายที่เจ้าหมาน้อยเคยเห็น
การแต่งการธรรมดาๆ ผมเผ้าที่ยาวขึ้นมากแต่ก็ไม่รุงรัง
บนหัวที่ไม่มีมงกุฎประดับเหมือนเคย แต่ว่าดูยังไงก็ต้องเป็นเจ้าชายแน่ๆ

เจ้าชายซึ่งแอบหนีออกมาจากวังเพื่อผ่อนคลายจากงานยุ่งๆ
แอบออกมาโดยที่แต่งตัวไม่ต่างจากคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย...

เจ้าชายนั่งเล่นกับเจ้าหมาอย่างเพลิดเพลินจนลืมความเครียดทั้งหมด
ไม่ช้าเจ้าชายก็กลับไปอยู่ในวังเหมือนเดิม

แต่ไม่มีใครรู้ว่าทุกๆวันเจ้าหมาน้อยจะมานั่งรออยู่ตรงนั้น...
ตรงที่เคยเล่นกับเจ้าชาย

ไม่ว่าจะเป็นวันที่ฝนตก
ในวันที่แสงแดดแรงกล้า
ในวันที่ลมหนาวเริ่มพัดมาเยือน
หรือในวันที่หิมะเริ่มปลิดปลิวกระจัดกระจายไปทั่วทั้งเมือง

ไม่มีวันไหนที่เจ้ามาจะไม่ไปนั่งอยู่ตรงนั้น
แม้เพียงเดินผ่านก็หวนนึกถึงเจ้าชาย...

แบบนี้....จะเรียกว่า....ความรักได้มั้ยนะ?

**************************

to be con....

โปรดติดตามตอนต่อไป....