นิทานเจ้าชายวิ้งวับกับหมาน้อยโบว์แดง part 2

posted on 09 Dec 2006 22:20 by kaewwienikki in WIE-DOGGIE

มามะ มามะ..มาต่อกันโดยเร็วที่พาร์ท2ของเรื่องนี้....

ช่างเป็นนิทานที่น่ากลัวดีแท้....ไม่พูดพร่ำทำเพลง

ไปอ่านกันเล้ยยยยยยย

เน้นย้ำคำเตือน...
มันเป็นนิทานจริงไม่จริงปนๆกันไปอย่าไปเอาอะไรกับมันมากนักนะจ้ะ

*****************************

แบบนี้....จะเรียกว่า....ความรักได้มั้ยนะ?

*******************

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างไม่ไหลย้อนกลับ

เจ้าหมาน้อยเฝ้าวอนขอต่อดวงดาว
หวังให้ตนได้กลายเป็นคน

เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเจ้าชาย
ในตอนนี้สำหรับเจ้าหมาแล้วจะให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น!!

ทันใดนั้นนางฟ้าก็ปรากฎกายขึ้นตรงหน้า...

"เจ้าหมาน้อยที่น่ารัก....คำอธิษฐานของเจ้าในตอนนี้คืออะไร?"
นางฟ้าถามด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นอ่อนโยน

เจ้าหมาน้อยไม่ลังเลรีบตอบนางฟ้าออกไปในทันที
"ฉันอยากให้ฉันเป็นคน เพื่อที่ว่าฉันจะได้ใกล้ชิดกับเจ้าชายมากกว่านี้"

นางฟ้ายิ้มอ่อนโยนก่อนที่จะใช้เวทย์มนต์ทำให้คำอธิษฐานของเจ้าหมาน้อยเป็นจริง

แล้วเจ้าหมาน้อยก็กลายเป็นหญิงสาววัยแรกรุ่น
อย่างเดียวที่บอกได้ว่าหญิงสาวกับหมาน้อยเป็นคนเดียวกันก็คงหนีไม่พ้น

"โบว์สีแดง"ที่ผูกอยู่ที่ผมของเธอ

นางฟ้าใจดีบอกกับเธอก่อนจะหายไปว่า

"จงอย่าลืมว่าเจ้ามีเวลาอยู่ในร่างนี้เพียงหนึ่งวันเท่านั้น..."

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณขณะที่นางฟ้ากำลังจากไป
เธอยิ้มอย่างร่าเริงพลางคิดไปว่า

แม้จะเพียงแค่วันเดียวแต่ฉันก็จะใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าค่ะ...

หญิงสาวรีบร้อนเข้าไปในเมือง...
พอดีเวลากับที่เจ้าชายเสด็จมาทักทายผู้คนในเมืองพอดี...

หญิงสาวไม่มีอะไรที่มีค่าติดตัวเลยเธอจึงได้แต่เพียงดึงโบว์ที่ผูกผมอยู่ออกไปให้เจ้าชาย

"ฉันให้ค่ะ...รับไว้ด้วยนะคะ"

เจ้าชายไม่ได้มีทีท่ารังเกียจแต่อย่างใดกลับดูตกใจเสียด้วยซ้ำ
เจ้าชายเองก็ไม่คิดว่าจะมีใครเอาอะไรมาให้

"ให้...ฉัน???"

"ค่ะ...ฉันให้คุณ"

เจ้าชายยื่นมือมารับไป...ทว่ายังไม่ทันที่เจ้าชายจะได้ถามชื่อของเธอ
หรือแม้แต่...จะเอ่ยคำว่า"ขอบคุณ"

หญิงสาวกลับวิ่งหนีไปด้วยความรวดเร็ว
เธอหายไปจากตรงนั้น...วิ่งกลับมานั่งอยู่ตรงที่ๆเดิมที่เคยเล่นกับเจ้าชาย
ในตอนที่ยังเป็นเพียงน้องหมาเท่านั้น

หยาดน้ำใสๆจากนัยน์ตาค่อยๆรินไหลออกมา...
เธอทั้งเขินทั้งดีใจ

เธอดีใจมากที่เจ้าชายยอมรับของๆเธอเอาไว้แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่
โบว์ผูกผมสีแดงเส้นนึงเท่านั้น...
สำหรับเจ้าชายแล้วมันดูไม่มีค่าอะไรเลยด้วยซ้ำ
แต่เจ้าชายก็ยังรับไป

แม้จะดูเหมือนว่าไม่มีอะไร
แต่เรื่องราวเหล่านี้ก็ยังประทับอยู่ในใจของหญิงสาวอย่างไม่มีวันลบเลือน

คืนนั้นเธอไม่ได้นั่งมองดวงดาวเหมือนทุกคืน
กลับมองไปที่ปราสาทหรูหราสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่ในเมือง
ไม่รู้ว่าตอนไหนที่เธอเผลอหลับไป
รู้ตัวอีกที ในตอนเช้าเธอก็กลับกลายเป็นเจ้าหมาน้อยเหมือนเดิม

แทนที่เจ้าหมาน้อยจะนึกน้อยใจตัดพ้อ
ว่าน่าจะได้อยู่ในร่างของมนุษย์นานกว่านี้
เจ้าหมาน้อยกลับคิดว่า...

"แค่นี้ก็ดีขนาดไหนแล้ว...
เพียงแค่เจ้าชายหันมามอง
เพียงแค่เจ้าชายรู้ว่ายังมีคนที่รักและเป็นห่วงอยู่ตรงนี้...
เพียงแค่นี้ก็โชคดีขนาดไหนแล้ว..."

ถึงแม้จะไม่มีโอกาสกลับไปเป็นคนอีกแล้ว
ถึงแม้ว่าจะได้แค่มองอยู่อย่างนี้
ถึงแม้ว่าเจ้าชายจะไม่หันมามองอีกแล้ว...

ก็จะไม่เสียใจ

เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่เจ้าหมาน้อยตัวนี้ก็คิดว่า

"ได้แค่นี้ก็ดีขนาดไหนแล้ว"

และเจ้าหมาน้อยตัวนี้จะรักและซื่อสัตย์กับเจ้าชายไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะรักเจ้าชายไม่มีวันเปลี่ยน

หิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงโรยลงมาจากท้องฟ้าอย่างเงียบๆ
หิมะสีขาว...ปลิดปลิวลงมาปกคลุมร่างกายของเจ้าหมาอย่างช้าๆ
ทั้งที่อากาสหนาวจับใจ แต่ในใจมันกลับอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ในไม่ช้า..หิมะสีขาวก็ห่อหุ้มร่างของเจ้าหมาน้อยไว้จนมิด..
เจ้าหมาน้อยจากไปแล้ว...

จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาตลอดกาล...

แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังคงเหลือ...

คุณรู้มั้ยว่ามันคืออะไร?

สิ่งนั้นก็คือ....

...ความรัก...

ยังไงล่ะ!!

******************************

~The End~

"เจ้าหมาตัวนี้...รักเจ้าชายนะคะ"

*************

ปล. นิทานเรื่องนี้ใครจะเอาไปเผยแพร่ที่ไหนก็เชิญ...ถ้าชอบน่ะนะ